Moederdag: liefde, humor en een persoonlijk cadeau
Moederdag: liefde, humor en een persoonlijk cadeau
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben zelf geen moeder, wel een bonusmoeder. Geen ontbijt-op-bed-met-kruimels-ervaring, geen knutselwerkjes met glitter, macaroni en halve stiften, geen “mam, waar zijn mijn sokken?”-momenten om half acht ’s ochtends terwijl jij nog met één oog dicht probeert te functioneren.
Ik kijk er dus van een kleine afstand naar. Met verwondering. Met bewondering. En soms ook met lichte verbazing.
Maar… ik ben wel bonusmoeder, dus ik heb wel, als is het veel minder, mogen ondervinden wat het is om moeder te zijn. Natuurlijk was het hier thuis ook vaak, Natasja weet jij – mag ik – enzovoort. En ik héb een moeder. En dat alleen al is genoeg om Moederdag serieus te nemen. Al is het met een knipoog. Want eerlijk? Ik weet soms ook niet zo goed hoe het allemaal werkt, dat Moederdag. Wat doe je precies? Wanneer is het “goed genoeg”? En waarom voelt het altijd alsof moeders zeggen dat ze niets willen, maar tóch iets verwachten? 😉