Een zachte afsluiting van een intens jaar
Soms dwingt het leven je om te vertragen, ook wanneer je hoofd nog vol plannen zit en je hart eigenlijk vooruit wil. Dit jaar was voor mij zo’n jaar. Een jaar dat begon met ideeën, ambities en doelen, maar dat al snel een heel andere wending kreeg. Intens, confronterend en bij vlagen zwaar. En toch, als ik nu terugkijk, ook een jaar vol waardevolle inzichten, groei en een zachtere vorm van kracht.
Waar ik altijd gewend was om door te gaan, om te presteren en mijn schouders eronder te zetten, trok mijn lichaam dit jaar onmiskenbaar aan de noodrem. De burn-out die zich eerder al had aangekondigd, liet zich niet langer negeren. Ik had mezelf wijsgemaakt dat het wel ging, dat ik “nog even” door kon. Maar dat bleek een illusie. In november 2024 kwam het moment waarop ik simpelweg niet meer kon. Alles stond stil. En dat voelde in eerste instantie als falen.
Stilstand als keerpunt
Stilstand is iets waar ik altijd moeite mee heb gehad. Het idee dat ik even niets kon, niets mocht en niets hoefde, voelde ongemakkelijk en beangstigend tegelijk. Wie ben je nog, als je even niet kunt doen wat je altijd deed? Die vraag hield me bezig. Ik voelde me verslagen en uitgeput, niet alleen lichamelijk maar ook mentaal. Het gevoel dat ik tekort was geschoten, naar mezelf en naar anderen, was sterk aanwezig.
Toch bleek juist die stilstand het begin van iets nieuws. Want waar ik eerst alleen maar verlies zag, ontstond langzaam ruimte. Ruimte om te voelen wat ik al veel te lang had genegeerd. Vermoeidheid, ja. Maar ook verdriet, frustratie en onzekerheid. En tegelijk: verlangen. Verlangen naar rust, naar eenvoud en naar een leven waarin ik niet constant over mijn eigen grenzen heen hoef te gaan.
Leren luisteren naar mijn lichaam
Herstellen van een burn-out is geen rechte lijn. Het is vallen en opstaan, soms twee stappen vooruit en dan weer één achteruit. Mijn hoofd had vaak al plannen om weer “gewoon” aan de slag te gaan, terwijl mijn lichaam keihard nee riep. Dat spanningsveld was lastig. Ik heb moeten leren om mijn supervrouwencape af te doen en te accepteren dat ik niet alles tegelijk kan.
Luisteren naar mijn lichaam was misschien wel de grootste les van dit jaar. Niet pushen, niet forceren, maar ruimte geven. Rust nemen zonder schuldgevoel. Dat klinkt eenvoudig, maar voor iemand die gewend is om altijd bezig te zijn, is het dat zeker niet. Toch voelde ik gaandeweg dat juist die mildheid nodig was om echt te herstellen.
Creativiteit als houvast
Wat mij dit jaar door veel momenten heen heeft geholpen, is creativiteit. Het maken van sieraden is voor mij altijd een vorm van ontspanning geweest, maar dit jaar kreeg het een diepere betekenis. Creativiteit werd mijn veilige haven. In het werken met mijn handen vond ik rust. In het combineren van materialen, vormen en details kon ik mijn gedachten even laten voor wat ze waren.
Soms wist mijn hoofd niet wat ik voelde, maar mijn handen wisten het wel. Zonder woorden kon ik uitdrukken wat er in mij leefde. Dat besef was helend. Het herinnerde me eraan waarom ik ooit met mijn webshop ben begonnen: niet alleen om mooie dingen te verkopen, maar om iets te maken dat met aandacht, liefde en intentie is ontstaan.
Die manier van werken neem ik mee. Geen haast, geen druk om mee te rennen met alles en iedereen, maar creëren op mijn tempo. Kwaliteit boven kwantiteit. Gevoel boven moeten.
Dankbaarheid in kleine momenten
Dit jaar heeft mij ook geleerd om anders te kijken naar dankbaarheid. Niet alleen naar de grote dingen, maar juist naar de kleine momenten die vaak ongemerkt voorbijgaan. Een zonnige dag waarop ik even buiten kon zitten. Een goed gesprek. Een dag waarop ik voelde dat mijn energie een klein beetje terugkwam. Dat zijn de momenten die ertoe deden.
Dankbaar ben ik ook voor de mensen om mij heen. Voor de steun, het begrip en het geduld. Voor de mensen die bleven, ook toen ik even minder zichtbaar was. Maar vooral wil ik Adnan, mijn allerliefste, en grote zus Linda bedanken voor alles wat zijn voor mij gedaan hebben het afgelopen jaar. Al die tijd, ondanks mijn niet altijd even goede humeur, zijn jullie naast mij blijven staan. Ik houd van jullie.
Vooruitkijken met zachtheid
Nu het jaar langzaam ten einde loopt, voelt deze afsluiting niet groots of spectaculair. En dat is precies goed. Het is een zachte afsluiting. Bewust. Met beide voeten op de grond. Ik weet dat ik er nog niet ben en dat herstel tijd blijft vragen. Maar ik voel ook dat ik dichter bij mezelf sta dan aan het begin van dit jaar.
Ik neem de lessen mee: luisteren naar mijn lichaam, keuzes maken die écht bij mij passen en ruimte laten voor creativiteit zonder druk. Volgend jaar hoeft niet sneller, groter of beter. Het mag groeien, rustig en op mijn tempo.
Ik sluit dit intensieve jaar af met rust in mijn hart, dankbaarheid in mijn hoofd en creativiteit in mijn handen. En dat voelt, ondanks alles, als winst.
Dank je wel dat je er was en bent.
Liefs,
Natasja
Reactie plaatsen
Reacties